اشعاری ازخانم معصومه قوامی شاعرشیروانی

چه میداند کاکتوس
بر  گل سرخ باغچه
چه طوفانی ست
و نمیفهمد
تمام ادراک یک خیابان زمستانی 
ک در عطش تابستان سوخته است

رویا باد را با خود
به ته زمین
به افسانه ریشه ها برده است

و خاکستر پروانه ها را 
پای درختان باغ 
به کودهای سمی 
و ستاره های زغالی
نسبت داده است و 
تمام جهان را 
با خود به گور 
برده ست

*** 

پنجشنبه ها
درد مشترکی دارند
با پنجره هایی که
خورشید دیگر از آن طلوع نمیکند

و روزنه هایی 
که تشدید میکند 
عبور چند
قاصدک 
رها در باد

و عطر نرگسی های شاد
میان کوچه های دِه
میپراکند موزون نوازی
درختانِ
در باد تکان خورده را 

پنجشنبه ها 
گل یا پوچ
ستاره هایی ست
که فقط 
بوی یادشان
در هوا میپیچد

*** 

دلتنگی 
ساک کور
مادر بزرگ قصه هاست
که برای جمعه
خود را میتکاند
و آواز تلخ 
پرنده های مهاجری ست
که خود را
با کوچ
میبرند
. 

و میکشند
بالهایشان را
بر فرق
آسمان